دل داغدیده پریسا(به یاد شهرام عزیزم)

کاش می دانستم فردا شعرهای آواره مرا چه کسی خواهد خواند؟

همان ته مانده های احساسم,

حکایت قلبم که به صلیب کشیده شد,

در شاهراه های بیقراری.

کاش می دانستم تو را چه خواهد شد, آن زمان که شعرهایم را می خوانی؟

خنده، ترحم، نفرت؟

شعرهایی که واژه هایش را با روحم,

تکواژهایش را با احساسم,

واج هایش را با الفبای تنهاییم,

و بی وزنیش را با آهنگ آشنای غم معنا بخشیدم.

کاش می دانستم روزی خواهی آمد.

روزی که شوق دفن شده ام از گور واژگان برخیزد

و حس سالهای مرگ را فریاد زند.

حس سالهای بی تویی را که نمیدانم زمانه یا زمین کدامیک تو را از من ربود؟

کاش می دانستم فردا شعرهای آواره مرا چه کسی خواهد خواند؟!

نوشته شده توسط پریسا در ساعت موضوع | لینک ثابت

چرا وقتی كه آدم تنها می شه

غم و غصه اش قدِ یه دنیا می شه

می ره یه گوشه ی پنهون می شینه
 
اونجا رو مثه یه زندون می بینه

غمِ تنهایی اسیرت می كنه

تا بخوای بِجُنبی پیرت می كنه

غمِ تنهایی اسیرت می كنه
 

تا بخوای بِجُنبی پیرت می كنه
    ***

وقتی كه تنها می شم اشك تو چشمام پر می زنه

غم می یاد یواش یواش خونه ی دل ,در می زنه

یاده اون شبها می یوفتم زیرِ مهتابِ بهار

توی جنگل ,لبه چشمه,می نشستیم من و یار
    ***
می گن این دنیا دیگه مثه قدیما نمی شه

آدما زِشتن ,دیگه زیبا نمی شه

نوشته شده توسط پریسا در ساعت موضوع | لینک ثابت

بگذار بگریم من , بگذار بِگِریَم

بگذار در این نیمه شب تار بگریم

او رفت و امید دل من دور شد از من

بگذار كه بر دوری دلدار بگریم

در ماتم پژمردن گلهای امیدم

بگذار كه چون ابر به گلزار بگریم

مرغ دل من پر زد و افتاد به دامش

بگذار كه به این مرغ گرفتار بگریم

در ورته ی دیوانگی ام می كشد این اشك

بگذار به این عاقبت كار بگریم

این یار عزیز رفت و مرا اشك فشان كرد

بگذار بگریم من ,بگذار بگریم

نوشته شده توسط پریسا در ساعت موضوع | لینک ثابت